Ostropest plamisty nosi po łacinie nazwę Sylibum marianum Gaertn.. Jest rośliną dwuletnią z rodziny złożonych i rośnie dziko nad Morzem Śródziemnym, na Bliskim Wschodzie i na Wyspach Kanaryjskich. Zadomowił się także na terenie Wysp Brytyjskich, Europie Środkowej, obu Amerykach i Australii. W Polsce jednak ze względu na chłodniejszy klimat jest rośliną jednoroczną. Bardzo rzadko rośnie zdziczały, najczęściej jest uprawiany w ogrodach i na plantacjach.

Oliwka rośnie na terenie połudnowej Europy, przede wszystkim wokół Morza Śródziemnego. Jest krzewem albo małym, 10 - 15 metrowym drzewem o jasnej korze. Młode gałązki są pokryte włoskami, a na starszych z czasem wyrastają ciernie. Białawe kwiaty kwitną w czerwcu.Owoce oliwki na początku są zielone, później czerwone, a w końcu nabierają granatowo-czarnego odcienia. Właśnie takie, czarne, przypominające trochę wyglądem śliwki, są w pełni dojrzałe. W świeżych owocach oliwy jest od 40 do 60%, a w pestkach od 12 do 15%.

Kozłek lubi rosnąć na terenach, gdzie jest dużo wody i substancji mineralnych: nad brzegami rzek, na błotnistych, podmokłych łąkach i w wilgotnych zaroślach. Preferuje żyzną, często próchniczą ziemię, a także piaszczysto-gliniastą z dużą zawartością wapnia. Jeśli się go uprawia, to wymaga głębokiej uprawy i nawożenia. Kozłek zwykle osiąga wysokość do półtora metra. Korzenie i rozłogi kozłka zbiera się na jesieni, po czym oczyszcza się ze zbyt drobnych odrostów, myje się i kroi wzdłuż.

Słodki zapach lipy dawał natchnienie i wytchnienie wielu wybitnym ludziom - jest wśród nich Wergiliusz, Marcin Luter, Jan Kochanowski i Jonathan Wolfgang Goethe. To z niej, z racji walorów, jakimi są spoistość drewna i jego biel, Wit Stwosz wyrzeĽbił monumentalny ołtarz, który możemy oglądać w kościele Mariackim Krakowie. Lipa pomagała też prostym ludziom, dając im niezwykle użyteczne w życiu codzienym materiały, takie jak łyko, drewno, węgiel drzewny, a kiedy pojawiała się choroba - stawała się lekiem. Należy się jej za to wdzięczność.

Krwawnik rośnie w całej Eurazji i został dawno temu zawleczony do obu Ameryk, Australii i Nowej Zelandii. W Polsce można go znaleźć na łąkach, pastwiskach i przydrożnych rowach. Jego ulubione siedliska to miejsca wilgotne, takie jak brzegi rzek, podmokłe łąki czy torfowiska. Młode liście krwawnika można dodawać jako zieloną , bogatą w witaminy i inne interesujące substancje odżywcze, wkładkę do zup, twarogu, masła czy sałatek.

Kminek jest stosowany przez ludzi od tak dawna, że uznaje się go za jedną z najstarszych przypraw. Znajduje się go już w neolitycznych osadach palowych - ich mieszkańcy nie uprawiali kminku, lecz zbierali jego dziko rosnące owoce. Trzeba podziwiać ich doskonałą znajomość ziół - kminek niezwykle łatwo pomylić z jego śmiertelnie trującymi i bardzo podobnymi krewniakami z rodziny baldaszkowatych.

Dziurawiec jest rośliną wieloletnią z rodziny dziurawcowatych. Jego ulubione siedliska to świetliste lasy, łąki zarośla i ugory. Preferuje raczej ubogie gleby. Rośnie w całej Europie, a w Polsce jest rośliną pospolitą. Jego zasięg w górach wyznacza regiel dolny. Poza tym rośnie dziko w Azji zachodniej, Chinach, Afryce północnej, Ameryce Północnej i na Wyspach Kanaryjskich.

Pliniusz zalicza cykorię do roślin czarnoksięskich, przypisując jej moc przyciągania zaszczytów i przyjaciół - w tym celu należało namaszczać się sokiem z cykorii. A jak było u nas? Syreniusz wspomina o taniej majowej przekąsce: gotowane liście i korzenie cykorii jadano z sosem agrestowym. Doktor Szymon z Łowicza w dziele Enchiridion medicinae (1537) poleca zgęszczony odwar z cykorii jako środek na żółtaczkę.

Arcydzięgiel (łac. Archangelica officinalis) nosi swoją nazwę łacińską od jednego z archaniołów, czyli aniołów zajmujących się ludźmi - Gabriela. Według chrześcijańskiej legendy Gabriel miał go przynieść ludziom, by niosła im ulgę w cierpieniach. Znany i stosowany jest już od czasów prehistorycznych. Na terenie Polski znaleziono go m.in. w Biskupinie.

Nazwa berberysu wywodzi się z języka arabskiego, gdyż to właśnie z nimi berberys przywędrował do Europy i od nich pochodzą sposoby użytkowania zbieranych z niego owoców. Występuje praktycznie w całej Europie, aczkolwiek w środkowej i wschodniej części kontynentu w stanie dzikim można go spotkać sporadycznie. Prawdopodobnie jest to efekt tego, że wszędzie tam gdzie znajdują się rejony rolnicze, berberys został wytępiony jako pośredni żywiciel rdzy zbożowej - żeby zapobiec zarazie, rolnicy palili i karczowali krzewy berberysu.